زمینه و نوع مطالعه: مروری کوتاه بر جراحات دستگاه تناسلی مادیانهدف: درمان پارگی ها و فیستول رکتوواژینالروش کار: مطالعه مروری با استفاده از منابع مختلف در ارتباط با انواع و درمان پارگی ها و فیستول رکتوواژینالنتایج: جسم پرینه (Perineal body) به فضای بین مقعد و فرج گفته می شود که از رشته های عضلات اسفنکتر خارجی مقعد و عضلات منقبض کننده فرج تشکیل شده است. ساختارهای دستگاه تناسلی مادیان مستعد به انواع جراحات در طول جفت گیری و زایمان هستند. از جمله این جراحات می توان به پارگی های پرینه یا رکتوواژینال (Perineal/Rectovaginal laceration) و فیستول رکتوواژینال (Rectovaginal fistula) اشاره کرد. پارگی های پرینه در زمان زایمان اتفاق می افتند، زمانی که چین حلقوی بقایای پرده بکارت (hymen) در محل اتصال دهلیز به واژن، عبور پا یا بینی کره را مسدود نماید. در پارگی های درجه سوم، پارگی در سپتوم رکتوواژینال، عضلات واژن، رکتوم، جسم پرینه و اسفنکتر مقعدی وجود دارد. فیستول عمدتاً بطور ثانویه و به دنبال سخت زایی در مادیان های شکم اول رخ می دهد. گیر کردن بینی یا اندام حرکتی کره در سقف واژن یا دهلیز سبب این آسیب می شود. روش های جراحی مختلفی برای درمان پارگی های درجه سوم ذکر شده است که شامل ترمیم در یک یا دو مرحله است. روش جراحی تغییر یافته گوتز رایجترین روش جراحی تک مرحله ای می باشد. رهیافت افقی (Horizontal approach) و رهیافت از طریق مقعدی (Transrectal approach) از جمله روش های جراحی برای ترمیم فیستول رکتوواژینال می باشند. از اصلی ترین مشکلات بعد ازعمل بدون توجه به روش جراحی، می توان به باز شدن بخیه ها اشاره کرد.نتیجه گیری نهایی: میزان موفقیت در تمام روش های جراحی بطور چشمگیری بالاست اما با توجه به اهمیت مسئله اقتصادی در صنعت اسب، روش های جراحی تک مرحله ای به علت این که دوره بستری بسیار کوتاهی دارند و نیز تداخلی با تولیدمثل مادیان نمی کنند، از جمله روش های ارجح می باشند.

اطلاعات مربوط به 147 راس گاو مبتلا به پارگیهای درجه سه رکتوواژینا، پنوموواژینا، اوروواژینا و فیستول رکتوواژینا که در اینجا کلا تحت عنوان جراحات رکتوواژینا نامیده شده اند در یک گاوداری شیری دارای 1420 راس گاو شیری بین سالهای 1372 تا 1375 مورد بررسی قرار گرفت و مشخصات هر عارضه و نتایج باروری پس از درمان مشخص شد. از این تعداد 97 مورد 66) درصد( آن مربوط به زایش اول بودند و 81 مورد 55.1) درصد( مبتلا به پنوموواژینا، 27 مورد 18.4) درصد( مبتلا به پارگی درجه سه رکتوواژینا، 5 مورد 3.4) درصد( مبتلا به فیستول رکتوواژینا، 22 مورد 15) درصد( مبتلا به اوروواژینا و 12 مورد 8.2) درصد( مبتلا به ترکیبی از دو یا سه عارضه بودند. تعداد 13 راس گاو در زایمان بعدی مجددا دچار همان عارضه شدند و 5 راس جراحاتی از انواع دیگر نشان دادند. این چهار عارضه همراه با واژینیت، سرویسیت بوده و متعاقب آنها عوارضی مانند اندومتریت، متریت و گاهی چسبندگی تخمدان مشاهده شد که مسبب کاهش باروری هستند. از تعداد 147 راس گاو جراحت دیده 87 مورد مربوط به زایش اول که فاقد جفت ماندگی بودند برای انجام مطالعه انتخاب شدند. از این 87 مورد 73 مورد تحت عمل جراحی قرار گرفتند که 61 مورد آن  83.6) درصد( آبستن شدند. از تعداد 14 مورد جراحی نشده نیز 11 مورد 78.6) درصد( آبستن شدند. در گاوهای عمل شده ای که در جراحی آنان تاخیر شده بود درصد آبستنی کاهش یافت به طوری که در روزهای 1 تا 45، 46 تا 90، 91 تا 120 و بعد از 121 پس از زایش به ترتیب 85.5، 82.4، 75 و 73.7 درصد آبستنی مشاهده شد. این مطالعه نشان داد که جراحات رکتوواژینا بر روی باروری گاو تاثیر منفی می گذارند به طوری که در مقایسه گاوهای جراحت دیده و گاوهای جراحت ندیده، فاصله زایش تا اولین تلقیح، Days open و فاصله دو زایش در گاوهای جراحت دیده افزایش یافت (P<0.05) و تعداد تلقیح به ازای آبستنی و میزان حذف در این گاوها افزایش و میزان آبستنی کاهش یافت. در این مطالعه تجزیه و تحلیلها در زایش اول انجام شد. انجام جراحی بخصوص قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش بهتر از انجام ندادن جراحی بود به طوری که در گاوهایی که قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش جراحی شده بودند در مقایسه با گاوهایی که بعد از روز چهل و پنجم جراحی شده بودند، فاصله زایمان تا اولین تلقیح 99.7) در مقابل 142.8 روز( و فاصله دو زایش 428) در مقابل 495.9 روز( کمتر بود (P<0.05) و تعداد تلقیح به ازای آبستنی 3.06) در مقابل 3.27 تلقیح(، میزان آبستنی 32.7) در مقابل 30.6 درصد( و درصد حذف 15) در مقابل 17 درصد( بهتر بود. گاوهای جراحی شده قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش در مقایسه با گاوهای جراحی نشده میزان آبستنی 32.7) در مقابل 30.6 درصد(، تعداد تلقیح به ازای آبستنی 3.06) در مقابل 3.27 تلقیح( و میزان حذف 15) در مقابل 21.4 درصد( بهتری داشتند. در مجموع گاوهای جراحی شده در مقایسه با گاوهای جراحی نشده Days open 228.6) در مقابل 164.5 روز(، فاصله زایش تا اولین تلقیح 131.1) در مقابل 93.4 روز( و فاصله دو زایش 476.8) در مقابل 407.9 روز( بیشتری داشتند که علت آن احتمالا تاخیر در زمان جراحی بود ولی تعداد تلقیح به ازای آبستنی 3.20) در مقابل 3.27 تلقیح( و میزان آبستنی 31.3) در مقابل 30.6 درصد( و میزان حذف 16.4) در مقابل 21.4 درصد( گروه جراحی شده بهتر بود. اختلافات تولید شیر 305 روز نیز در گروه جراحی شده و جراحی نشده و گروه نرمال معنی دار نبود. نتیجه اینکه به منظور پیشگیری از بروز زیانهای ناشی از جراحات رکتوواژینا در گله های شیری در مرحله اول، پیشگیری از بروز این جراحات و در مرحله بعد انجام جراحی به موقع (ترجیحا قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش) به عنوان راه حل اقتصادی پیشنهاد می شود، زیرا در صورت تاخیر در عمل جراحی یا عدم انجام عمل جراحی باروری دام به طور چشمگیری کاهش می یابد.

فیستول رکتوواژینال معمولا بعنوان عارضه زایمان واژینال، بیماریهای التهابی روده، رادیوتراپی، بیماریهای نئوپلازیک و جراحی های خاص دیده می شود. تجاوزات جنسی نیز بعنوان علت این عارضه گزارش شده است. در این مقاله ما دو بیمار با فیستول رکتوواژینال گزارش می کنیم که بدنبال فعالیت جنسی بعد از ازدواج قانونی اتفاق افتاده است.این موارد نشان می دهد که برای زوجهای جوان در جامعه ما قبل از ازدواج بایستی برنامه های آموزشی لازم تنظیم شود..

فیستول رکتوواژینال همراه با آترزی مقعد، بسته ماندن مادرزادی سوراخ انتهایی رکتوم همراه با ارتباط غیر طبیعی رکتوم و واژن، در یک بچه گربه نژاد مو کوتاه تشخیص داده شد. در معاینه فیزیکی، بی حالی، دهیدراتاسیون، عدم شکل گیری قسمتی از دم، آترزی مقعد و خروج مدفوع آبکی از سوراخ واژن مشخص گردید. حیوان قبل از شروع جراحی به دلیل نامساعد بودن وضعیت بالینی تلف شد. در کالبد گشایی یافته های بالینی و رادیوگرافی تایید شد.

اختلالات تاندونی عامل مهم لنگش، کاهش تولید و خسارات اقتصادی در گاو هستند. این اختلالات ممکن است مادرزادی یا اکتسابی باشد. جراحات اکتسابی تاندون شامل بریدگی، کنده شدگی و پارگی تاندون هستند. ضربات مستقیم، جراحات مرتبط با تولید مثل، جدال گاوها و حوادث حین کار مهم‏ترین عوامل مسبب جراحات تاندونی در گاو هستند. تاندون‏های خم‏کننده سطحی و عمقی و تاندون گاستروکنمیوس به طور معمول تحت تاثیر قرار می‏گیرند. علائم بالینی جراحات تاندونی بستگی به شدت جراحت دارد. درد، لنگش ملایم تا شدید و زمین‏گیری علائم بالینی مرتبط با جراحات تاندونی در گاو هستند. درمان جراحات تاندونی شامل استراحت، داروهای ضد التهاب، حمایت اندام از طریق کاربرد گچ یا آتل و تنورافی هستند. پیش‏آگهی جراحات تاندونی تحت تاثیر شدت جراحت قرار می‏گیرد. جراحات معمول تاندونی در گاو در این مقاله شرح داده می‏شوند.

در متون فقهی و به تبع آن در قانون مجازات اسلامی، جراحت نافذه به معنای فرورفتن وسیله ای نوک تیز در اعضایی مانند دست وپا معنا شده است. در تبصرۀ 1 این قانون آمده است که حکم مذکور در این ماده نسبت به اعضایی است که دیۀ آن عضو بیشتر از یک دهم دیۀ کامل باشد. در تبصرۀ 2 مادۀ 713 نیز آمده است که چنانچه شیئی از طرف دیگر دست وپا بیرون آید، دو دیۀ نافذه ثابت می شود. در این ماده و دو تبصرۀ آن، موارد نقدشدنی وجود دارد مانند: انحصار محل نافذه به دست وپا بدون تعیین مختصات آن، تعلق دیه به مرد و ارش به زن، تعیین دو دیه هنگام خروج شیء از طرف دیگر و از همه مهم تر، متعلق حکم به اعضایی که دیۀ آن بیشتر از یک دهم دیۀ کامل است و... . این پژوهش به روش تحلیلی توصیفی موارد مذکور را تحلیل و نقد و بررسی فقهی و حقوقی کرده و به این نتیجه رسیده است که مبنای تحقق جراحت نافذه در صورت نفوذ آلت جارحه در عضوی از اعضای بدن که دیۀ آن بیش از صد دینار باشد، از جهاتی محل اشکال است؛ ازجمله اینکه ممکن است دیۀ کامل عضوی اندکی بیشتر از صد دینار باشد، درنتیجه سوراخ کردن آن (نافذه) صد دینار می شود که منطقی و عقلایی و همگام با عدالت مالی موجود در بحث دیات نیست. افزون بر آن متفاهم از مذاق شریعت و تناسب بین حکم و موضوع، آن را مقبول نمی داند؛ لذا مبنای فقهایی که مورد نافذه را اعضای دارای دیۀ کامل یا حداقل نصف دیۀ کامل می دانند، منطقی تر و پذیرفتنی است که درنتیجه نافذۀ آن عضو، یک دهم دیۀ کامل، یعنی صد دینار است.

مقدمه: این مطالعه برای مشخص نمودن میزان بروز آسیبهای جنینی حین عمل سزارین در بیمارستان آموزشی درمانی الزهرا (س) - رشت انجام شد )ژوئن 1999 الی اکتبر (2000مواد و روشها: مطالعه ای گذشته نگر بر روی پرونده های نوزادان بدنیا آمده با عمل سزارین طی 16 ماه انجام شد. پرونده های مادر و نوزاد در مواردی که جراحات جنینی وجود داشت بررسی گردید. نوزادان با و بدون جراحت از نظر مشخصه های مادری و نوزادی با یکدیگر مقایسه شدند.نتایج: از 5289 نوزاد متولد شده به طریقه سزارین 21 نوزاد با جراحت )تقریبا 0.4 درصد( وجود داشت. میزان بروز جراحت به نظر در نمایش ته و دیسترس جنینی بیشتر بود )بترتیب 1.1 درصد و 1 درصد، p=0.045 و (p=0.26.نتیجه گیری: جراحات واره به جنین عارضه نادری در نمایش ته و دیسترس جنینی می باشد.

لنگش اندام‏های حرکتی خلفی منشا گرفته از مفصل استایفل یکی از عوامل درد و کاهش تولید و حذف از گله در گاو است. استایفل مفصلی بزرگ است که به سه مفصل رانی کشککی و رانی درشت‎نی خارجی و داخلی تقسیم می‏شود. ساختارهای اصلی بافت نرم مفصل استایفل لیگامان‏های جانبی خارجی و داخلی، لیگامان‏های صلیبی قدامی و خلفی، لیگامان‏های کشککی خارجی، میانی و داخلی و منیسک‏ها هستند که در تثبیت مفصل استایفل و عملکرد آن مشارکت دارند. اختلالات مختلفی شامل شکستگی‏ها، آرتریت و جراحات منیسک‏ها، لیگامان‏های جانبی و صلیبی و ثبیت فوقانی کشکک مفصل استایفل در گاو را تحت تاثیر قرار می‏دهند. مهم‏ترین پیامد جراحات استایفل بیماری تخریب کننده مفصل است. درجات مختلفی از افیوژن مفصل، درد و لنگش، علائم بالینی جراحات استایفل در گاو هستند. تشخیص و درمان لنگش مفصل استایفل ممکن است دشوار باشد. رادیولوژی و اولتراسونوگرافی می‏تواند برای تشخیص جراحات مفصل استایفل در گاو استفاده شود. به دلیل ملاحظات اقتصادی و محدودیت‏های دیگر، کاربرد روش‏های تصویربرداری تشخیصی مانند آرتروسکوپی، توموگرافی کامپیوتری (سی‏‏تی‏ اسکن) و تصویر سازی تشدید مغناطیسی (ام ‏آر آی) رایج نیست. روش‏های جراحی و مدیریت محافظه‏ کارانه برای درمان اختلالات استایفل در گاو استفاده می‏شوند. ارزش اقتصادی گاو، شدت جراحت، در دسترس بودن تجهیزات و تبحر جراح باید برای انتخاب گزینه‏های درمان مورد توجه قرار گیرد. پیش‏آگهی اختلالات استایفل در گاو متغیر است و نوع جراحت، شدت آن، ساختارهای درگیر و جراحات هم‏زمان و همچنین شرایط گاو بستگی دارد. در این مقاله مهم‏ترین جراحات مفصل استایفل، علائم بالینی، تشخیص، درمان و پیش‏آگهی این جراحات در گاو شرح داده می‏شود.

آسیب های کانال زایمانی منجر به خسارات مالی قابل ملاحظه ای در گله های گاو شیری می شوند و غالبا به دلیل آسیب مامایی حین زایمان رخ می دهند. پارگی های کانال زایمانی به درجات مختلف رخ می دهند که از یک تا سه بسته به شدت جراحت تقسیم بندی می شوند، پارگی درجه سوم میان دوراه معمولا به دلیل سخت زایی و فیستول های رکتوواژن معمولا به دلایل اصلاح اشتباه پارگی درجه سوم میان دوراه، آبسه ها، سخت زایی و سایر رخدادهای مامایی رخ می دهند. هر دو این عوارض منجر به تجمع مدفوع در کانال زایمانی و بدنبال آن کاهش نرخ آبستنی می شوند. هدف اصلی جراحی های کانال زایمانی و قسمت خارجی دستگاه تناسلی بازگرداندن توانایی آبستنی موفق و اصلاح آسیب های مرتبط با موارد سخت زایی است. در این نگاشته تلاش شده است که با تاکید بر اهمیت آسیب های کانال زایمانی در گاو، به علل و مدیریت و درمان این اختلالات بپردازیم

جراحات منقار در خروس های یک گله مادر گوشتی 50  هفته که با جیره ای متفاوت از مرغان، حاوی پروتئین و انرژی پایین، تحت پرورش بودند مشاهده شد. همه خروس هایی که با مرغان نگهداری می شدند بدشکلی ها در منقار بالا و پایین را نشان دادند و لی خروس هایی که جدا از مرغان نگهداری می شدند، فاقد این ضایعات بودند. دانخوری های مرغان با تور سیمی گالوانیزه پوشیده شده بود تا خروس ها نتوانند از غذای مرغان استفاده نمایند. حدود 5  درصد تلفات در خروس های دارای ضایعات منقار مشاهده شد. کاهش مشخصی در میزان جوجه درآوری (23درصد) مشاهده شد، اما در تولید تخم تغییری رخ نداد. جراحات منقار دلیل اصلی حذف خروس ها در گله بود. آزمایش های هیستوپاتولوژیک ضایعات نشان داد که اپی درمیس، لایه کراتین و بافت همبند شدیدا دچار نکروز شده اند. در کشت باکتریولوژیک نمونه ها عمدتا استافیلوکوکوس اورئوس همولیتیک جدا شد. آزمایش های هماتولوژیک افزایش ملایمی در تعداد گلبول های سفید خون نشان داد. به نظر می رسد مورد گزارش شده در مقاله مشکلی در ارتباط با مدیریت گله باشد. یافته های این گزارش برای صنعت طیور مفید می باشد.